«Πλήθος αίμα ελληνικό». Ο μεγάλος σκοπός του 1821

«Τότ’ εσήκωνες το βλέμμα μες στα κλάιματα θολό, και εις το ρούχο σου έσταζ’ αίμα, πλήθος αίμα Ελληνικό» γράφει ο εθνικός ποιητής Διονύσιος Σολωμός στην όγδοη στροφή του «Ύμνου εις την Ελευθερίαν». Και είναι τελικά μία από τις πολλές αναφορές που φανερώνουν το μεγάλο σκοπό της ελληνικής επανάστασης του 1821. Την κατάκτηση της Ελευθερίας με κάθε τίμημα. Με κόστος την ίδια τη ζωή.

Πάντα θα είμαι με τη Δημοκρατία

 

Στις 6 Δεκεμβρίου 2008 δολοφονήθηκε ο 15χρονος Αλέξης Γρηγορόπουλος από έναν ειδικό φρουρό της ΕΛΑΣ. Τότε είχα ακριβώς την ίδια ηλικία με τον Γρηγορόπουλο. Θυμάμαι ότι από τα 23 παιδιά του τμήματός μου στο σχολείο τα 17-18 έφυγαν από το μάθημα για να πάνε στο αστυνομικό τμήμα της γειτονιάς να πετάξουν νεράτζια και να σπάσουν το μοναδικό περιπολικό που υπήρχε, όπως και έγινε. Κάτι ανάλογο έγινε σχεδόν σε όλα τα σχολεία της Ελλάδας, παράλληλα με το κάψιμο της Αθήνας από τους αναρχικούς υπό την ανοχή του κράτους. Εγώ αρνήθηκα να πάω και έμεινα να συνεχίσω το μάθημα μαζί με τη φιλόλογο και τους λίγους ακόμη συμμαθητές. Θυμάμαι πολύ καθαρά ότι μόλις έφυγαν οι περισσότεροι για το "αγωνιστικό καθήκον" (χωρίς να ξέρουν τι έκαναν και γιατί το έκαναν) η καθηγήτρια ρώτησε εμάς τους υπόλοιπους: "Εσείς δεν θα πάτε;". Απαντήσαμε "όχι" και μας είπε "ωραία, συνεχίζουμε".

Ξεπεράσαμε τον Κάφκα και τον Όργουελ

Στο «1984» ο Τζωρτζ Όργουελ μιλάει για τον «Μεγάλο Αδελφό» που ελέγχει τους πάντες και τα πάντα. Ένα σχεδόν αόρατο σύστημα που παρακολουθεί και καθορίζει τις ζωές καθημερινών ανθρώπων, τιμωρώντας τους όταν δεν συμπεριφέρονται σύμφωνα με τους «κανόνες» του. Κάτι περίπου ανάλογο συμβαίνει και στη «Δίκη» του Φραντς Κάφκα. Εκεί τα πράγματα είναι κάπως πιο συγκεκριμένα, αλλά ταυτόχρονα και τρομακτικά. Ένας απλός τραπεζικός υπάλληλος κατηγορείται για εγκλήματα που δεν διέπραξε ποτέ. Κατήγορός του είναι ένα απρόσωπο και ανελεύθερο σύστημα εξουσίας, το οποίο ένα ωραίο πρωί τον συλλαμβάνει και τον ενημερώνει για την εκκίνηση μιας δικαστικής διαδικασίας για εγκλήματα που υποτίθεται ότι ο υπάλληλος διέπραξε, χωρίς ποτέ τελικά αυτά να του γίνουν γνωστά. Το βιβλίο καταλήγει με τη βάρβαρη εκτέλεση του «ενόχου». Σήμερα, τον ρόλο αυτών των άτυπων «ρυθμιστών» της καθημερινής ζωής έχουν αναλάβει τα social media.

Άνθρακες ο θησαυρός των κυρώσεων. Η επόμενη μέρα για την Ελλάδα

 

Άλλη μία ευρωπαϊκή σύνοδος κορυφής ολοκληρώθηκε χωρίς απτό αποτέλεσμα για το ζήτημα των τουρκικών προκλήσεων στην Ανατολική Μεσόγειο. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 10-11 Δεκεμβρίου απέδειξε για πολλοστή φορά τη διστακτικότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης να σταθεί ως ενιαίος πολιτικός οργανισμός σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και να δράσει καταλυτικά απέναντι στους επιβουλείς των συμφερόντων των κρατών μελών της.

Ποιοι νέοι;

 

Αιώνες τώρα η «ελπίδα» για οτιδήποτε καινούριο προέρχεται νομοτελειακά από τη λεγόμενη «νέα γενιά». Ως ηλικιακά «νέοι» θεωρούνται κάποιοι που απλώς έχουν γεννηθεί μερικές δεκαετίες αργότερα από κάποιους άλλους. Πραγματικά νέοι όμως είναι όσοι αισθάνονται έτσι, σκέπτονται ελεύθερα και δουλεύουν για τη διαρκή αυτοβελτίωσή τους. Τουλάχιστον, όπως βλέπω εγώ το θέμα «νέοι». Τι περιμένει όμως ένας τρίτος από τους νέους; Τι ευθύνη έχουν οι νέοι έναντι της κοινωνίας και έναντι των μεγαλύτερων;

Συστράτευση για το τέλος της βίας στα πανεπιστήμια

 Στις 29 Οκτωβρίου 2020 ακροαριστεροί τραμπούκοι εισέβαλαν στο γραφείο του πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Διέλυσαν τα πάντα, έγραψαν με σπρέι στους τοίχους και ολοκλήρωσαν το εγκληματικό τους έργο με τον χειρότερο τρόπο: Εξευτέλισαν τον πρύτανη, κρεμώντας μία ταμπέλα στο λαιμό του. Όπως ακριβώς έπρατταν οι Ναζί κατά των Εβραίων και οι Νεότουρκοι του Κεμάλ κατά των Ελλήνων.

Η 28η Οκτωβρίου 1940 στο ημερολόγιο του Γιώργου Θεοτοκά

Ο Γιώργος Θεοτοκάς (στρατιώτης) με τον Γιώργο Σεφέρη, το 1941.

“Κηφισιά, Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 1940.

Ξυπνώ με τις καμπάνες, που σημαίνουν την κήρυξη του πολέμου και τον πρώτο συναγερμό. Ο ωραιότατος καιρός, οι καμπανοκρουσίες, κάποια κίνηση ιδιαίτερη, κάποια έξαψη, που αισθάνομαι αμέσως τριγύρω μου, στο σπίτι, στον δρόμο, στα άλλα σπίτια και στους κήπους, όλα αυτά προσδίδουν από την πρώτη στιγμή στην ημέρα, που αρχίζει μια όψη εορτάσιμη, πανηγυρική. Η πρώτη μου σκέψη είναι: “Το μεσημέρι, το αργότερο, θα έρθουν τα αεροπλάνα να μας βομβαρδίσουν”.