Καιρός ήταν: Ελληνική υπερηφάνεια μέσα στην Τουρκία

Στη συνάντηση του Έλληνα με τον Τούρκο Υπουργό Εξωτερικών έλαβε χώρα μία αρκετά σπάνια περίπτωση νεοελληνικής διπλωματικής επιτυχίας. Το ελληνικό ανάστημα ορθώθηκε μέσα στην Τουρκία. Ο Υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Δένδιας, προέβη για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια διμερών συναντήσεων σε μία πολύ επιτυχημένη άσκηση «μαστιγίου-καρότου». Έχοντας απέναντί του τον Υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ανέπτυξε ευθέως και στον κατάλληλο υψηλό τόνο ολόκληρο το πλέγμα των ελληνικών θέσεων, θίγοντας όλες τις παρανομίες της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας. Παράλληλα, ο επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας δεν παρέλειψε να θέσει την Τουρκία προ των ευθυνών της απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τη διεθνή κοινότητα, υπογραμμίζοντας τις υποχρεώσεις που η συγκεκριμένη χώρα οφείλει να εκπληρώσει προκειμένου να συμβαδίσει – εάν το επιθυμεί – με τους δυτικούς εταίρους της.

Η δύσκολη τέχνη του να στέκεσαι όρθιος

 

Αφορμή για αυτό το κείμενο στάθηκε το περιστατικό με την προσβλητική συμπεριφορά του προέδρου της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, προς την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα Φον ντερ Λάιεν, παρόντος του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Σαρλ Μισέλ, στις 6 Απριλίου 2021 στην Άγκυρα. Το περιστατικό εκείνο δεν ήταν παρά ένα σύμπτωμα ενός χρονίζοντος προβλήματος. Του προβλήματος των μικρών προσωπικοτήτων σε καίριες θέσεις. Του προβλήματος των ανθρώπων που αδυνατούν να σταθούν «όρθιοι» ακόμη και όταν κάθονται…

«Πλήθος αίμα ελληνικό». Ο μεγάλος σκοπός του 1821

«Τότ’ εσήκωνες το βλέμμα μες στα κλάιματα θολό, και εις το ρούχο σου έσταζ’ αίμα, πλήθος αίμα Ελληνικό» γράφει ο εθνικός ποιητής Διονύσιος Σολωμός στην όγδοη στροφή του «Ύμνου εις την Ελευθερίαν». Και είναι τελικά μία από τις πολλές αναφορές που φανερώνουν το μεγάλο σκοπό της ελληνικής επανάστασης του 1821. Την κατάκτηση της Ελευθερίας με κάθε τίμημα. Με κόστος την ίδια τη ζωή.

Πάντα θα είμαι με τη Δημοκρατία

 

Στις 6 Δεκεμβρίου 2008 δολοφονήθηκε ο 15χρονος Αλέξης Γρηγορόπουλος από έναν ειδικό φρουρό της ΕΛΑΣ. Τότε είχα ακριβώς την ίδια ηλικία με τον Γρηγορόπουλο. Θυμάμαι ότι από τα 23 παιδιά του τμήματός μου στο σχολείο τα 17-18 έφυγαν από το μάθημα για να πάνε στο αστυνομικό τμήμα της γειτονιάς να πετάξουν νεράτζια και να σπάσουν το μοναδικό περιπολικό που υπήρχε, όπως και έγινε. Κάτι ανάλογο έγινε σχεδόν σε όλα τα σχολεία της Ελλάδας, παράλληλα με το κάψιμο της Αθήνας από τους αναρχικούς υπό την ανοχή του κράτους. Εγώ αρνήθηκα να πάω και έμεινα να συνεχίσω το μάθημα μαζί με τη φιλόλογο και τους λίγους ακόμη συμμαθητές. Θυμάμαι πολύ καθαρά ότι μόλις έφυγαν οι περισσότεροι για το "αγωνιστικό καθήκον" (χωρίς να ξέρουν τι έκαναν και γιατί το έκαναν) η καθηγήτρια ρώτησε εμάς τους υπόλοιπους: "Εσείς δεν θα πάτε;". Απαντήσαμε "όχι" και μας είπε "ωραία, συνεχίζουμε".

Ξεπεράσαμε τον Κάφκα και τον Όργουελ

Στο «1984» ο Τζωρτζ Όργουελ μιλάει για τον «Μεγάλο Αδελφό» που ελέγχει τους πάντες και τα πάντα. Ένα σχεδόν αόρατο σύστημα που παρακολουθεί και καθορίζει τις ζωές καθημερινών ανθρώπων, τιμωρώντας τους όταν δεν συμπεριφέρονται σύμφωνα με τους «κανόνες» του. Κάτι περίπου ανάλογο συμβαίνει και στη «Δίκη» του Φραντς Κάφκα. Εκεί τα πράγματα είναι κάπως πιο συγκεκριμένα, αλλά ταυτόχρονα και τρομακτικά. Ένας απλός τραπεζικός υπάλληλος κατηγορείται για εγκλήματα που δεν διέπραξε ποτέ. Κατήγορός του είναι ένα απρόσωπο και ανελεύθερο σύστημα εξουσίας, το οποίο ένα ωραίο πρωί τον συλλαμβάνει και τον ενημερώνει για την εκκίνηση μιας δικαστικής διαδικασίας για εγκλήματα που υποτίθεται ότι ο υπάλληλος διέπραξε, χωρίς ποτέ τελικά αυτά να του γίνουν γνωστά. Το βιβλίο καταλήγει με τη βάρβαρη εκτέλεση του «ενόχου». Σήμερα, τον ρόλο αυτών των άτυπων «ρυθμιστών» της καθημερινής ζωής έχουν αναλάβει τα social media.

Άνθρακες ο θησαυρός των κυρώσεων. Η επόμενη μέρα για την Ελλάδα

 

Άλλη μία ευρωπαϊκή σύνοδος κορυφής ολοκληρώθηκε χωρίς απτό αποτέλεσμα για το ζήτημα των τουρκικών προκλήσεων στην Ανατολική Μεσόγειο. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 10-11 Δεκεμβρίου απέδειξε για πολλοστή φορά τη διστακτικότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης να σταθεί ως ενιαίος πολιτικός οργανισμός σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και να δράσει καταλυτικά απέναντι στους επιβουλείς των συμφερόντων των κρατών μελών της.

Ποιοι νέοι;

 

Αιώνες τώρα η «ελπίδα» για οτιδήποτε καινούριο προέρχεται νομοτελειακά από τη λεγόμενη «νέα γενιά». Ως ηλικιακά «νέοι» θεωρούνται κάποιοι που απλώς έχουν γεννηθεί μερικές δεκαετίες αργότερα από κάποιους άλλους. Πραγματικά νέοι όμως είναι όσοι αισθάνονται έτσι, σκέπτονται ελεύθερα και δουλεύουν για τη διαρκή αυτοβελτίωσή τους. Τουλάχιστον, όπως βλέπω εγώ το θέμα «νέοι». Τι περιμένει όμως ένας τρίτος από τους νέους; Τι ευθύνη έχουν οι νέοι έναντι της κοινωνίας και έναντι των μεγαλύτερων;