Η τροπολογία για τον Άγνωστο Στρατιώτη είναι σωστή. Το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου δημιουργήθηκε αποκλειστικά για τη μνήμη όλων των άσημων στρατιωτών που σκοτώθηκαν στους πολέμους για την ελευθερία και την ανεξαρτησία της Ελλάδας. Δεν δημιουργήθηκε για κανέναν άλλο σκοπό. Εξ ου και η επιγραφή από τον Επιτάφιο του Θουκυδίδη: "Μία κλίνη κενή φέρεται εστρωμένη των αφανών". Την ίδια λειτουργία επιτελούν όλα τα αντίστοιχα μνημεία σε όλο τον κόσμο, ανεξαρτήτως πολιτικού συστήματος και περιοχής στην οποία βρίσκονται.
Η χρονική στιγμή κατά την οποία έφερε την τροπολογία η κυβέρνηση είναι λάθος. Το κάνει ως αντανακλαστική αντίδραση μετά από τη μετατροπή του χώρου μπροστά στο μνημείο σε χώρο ακτιβισμού με σκηνές, γλάστρες και φαναράκια. Δεν το κάνει επειδή το πίστευε εξαρχής, αλλά επειδή πιέστηκε από τις καταστάσεις και το πράγμα έφτασε στο μη περαιτέρω. Αν το πίστευε εξαρχής, θα είχε αναλάβει τη σχετική πρωτοβουλία από τους πρώτους μήνες της θητείας της, όταν ανέλαβε και πρωτοβουλίες επιβολής της τάξης σε άλλους χώρους.
Ακόμα κι έτσι όμως η πρωτοβουλία είναι σωστή.
Στα περαιτέρω, πρωθυπουργός και υπουργός Εθνικής Άμυνας συντηρούν μία χαμηλής έντασης κόντρα (κυρίως μέσω φιλικών στον καθένα ΜΜΕ), που όμως θα μπορούσε να εξελιχθεί σε εθνικά επιζήμια. Για τους πολίτες που δεν είμαστε κομματικά ενταγμένοι, μοναδικό κριτήριο είναι το εθνικό. Ο μεν πρωθυπουργός πρέπει να γνωρίζει ότι όσο καθυστερεί να εφαρμόσει αυτονόητα πράγματα, τόσο χειρότερο είναι το κλίμα όταν τελικά αποφασίζει να τα υλοποιήσει. Βέβαια, μετά από έξι χρόνια διακυβέρνησης μάλλον κι εκείνος και εμείς έχουμε καταλάβει πολύ καλά όσα μπορεί και κυρίως όσα δεν μπορεί και δεν θέλει να κάνει. Ο δε υπουργός, ο οποίος επέλεξε να κρυφτεί στα ορεινά του κοινοβουλίου κατά τη συζήτηση μίας τροπολογίας του δικού του υπουργείου και να μη λάβει το λόγο για να την υποστηρίξει, πρέπει να γνωρίζει ότι τα σπαθιά, οι φωτιές και τα γαλόνια που τον περιστοιχίζουν σε κάθε του βήμα δεν αποτελούν κάποια αεροστεγή γυάλα που τον προφυλάσσει από την πολιτική φθορά έως ότου έλθει το πλήρωμα του χρόνου για να "σώσει" και εκείνος τη χώρα.
Είναι αλήθεια ότι στην πολιτική -μάλλον και στη ζωή- οι σκοπιμότητες είναι πολλές και οι σκοποί λίγοι.
Ο Άγνωστος Στρατιώτης όμως υπηρετεί έναν σκοπό πολύ πάνω και πολύ πέρα από την ταπεινότητα ενός εκάστου. Έναν σκοπό, χωρίς τον οποίο δεν θα βρίσκαμε τόπο να σταθούμε πολίτες και πολιτικοί.
Έχουσι γνώσιν οι φύλακες;
*Δημοσιεύθηκε επίσης στο Hellas Journal.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Γράψτε εδώ το σχόλιό σας.