Στον αστερισμό της Κίμπερλι

 

Τις τελευταίες ημέρες παρατηρείται η εξαιρετικά έντονη κινητικότητα της νέας Αμερικανίδας πρέσβειρας στην Ελλάδα, της Κίμπερλι Γκιλφόιλ. Αποκορύφωμα ήταν η -προφανέστατα επί μακρόν- πολύ καλά προετοιμασμένη υπογραφή ενεργειακών συμφωνιών στο Ζάππειο. Πανηγυρίσαμε ήδη οι περισσότεροι πριν ακόμα δούμε απτά αποτελέσματα της εφαρμογής των συμφωνιών. Επί της ουσίας, μόνο η μία από τις δύο συμφωνίες αφορά άμεσα στα ελληνικά στρατηγικά συμφέροντα. Αναφέρομαι στις ενδεχόμενες γεωτρήσεις στην ελληνική ΑΟΖ νοτίως της Κρήτης και της Πελοποννήσου, αλλά και στη δυτική Ελλάδα.

Όμως η άλλη συμφωνία ενδιαφέρει περισσότερο τους Αμερικανούς. Η μεταφορά του υγροποιημένου φυσικού αερίου μέσω του λεγόμενου "Κάθετου Διαδρόμου" από την Ελλάδα με τελική κατάληξη την Ουκρανία φιλοδοξεί να παρακάμψει το ρωσικό φυσικό αέριο και να συμβάλει καθοριστικά στην απόλυτη απεξάρτηση της Ευρώπης από τη Ρωσία από 1/1/2028, όπως έχει αποφασίσει η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Να είμαι ξεκάθαρος για να μην παρεξηγηθώ, παρότι ήδη το έχω ξαναγράψει σε αναρτήσεις και παλιότερα σε άρθρα. Η αμερικανική ενεργειακή παρουσία (όρος ίσως αδόκιμος, αλλά νομίζω ότι βοηθά στην οικονομία της συζήτησης) ενισχύει, αναβαθμίζει και θωρακίζει σε σημαντικό βαθμό την Ελλάδα και τα συμφέροντά της στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

Διότι η Ελλάδα (πρέπει να) εξοπλίζεται και να τοποθετείται διπλωματικά προκειμένου να ασκήσει και αργότερα να είναι σε θέση να προστατεύσει (ακόμα και εντελώς μόνη της αν χρειαστεί) τα κυριαρχικά της δικαιώματα ΚΑΙ στην Ανατολική Μεσόγειο, όχι μόνο στο Αιγαίο. Εδώ θυμίζω την υπόθεση της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ που πρέπει να προχωρήσει, whatever it takes, όπως θα έλεγε και ο φίλος μας ο Ντράγκι.

Δεδομένων των παραπάνω, θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι η άφιξη της πρέσβειρας ήρθε σαν "λουκουμάκι" στην παρούσα συγκυρία. Πράγματι, είναι έτσι από μία άποψη για τους λόγους που προαναφέρθηκαν. Από μία άλλη άποψη, όμως, η τόσο έντονη κινητικότητα με ατελείωτες συνεντεύξεις, συναντήσεις, δημοσιοποίηση αιτημάτων προς υπουργούς και μηνύματα απευθείας προς τον ίδιο τον ελληνικό λαό (!) είναι σίγουρα κάτι που δεν είχαμε ξαναδεί από Αμερικανούς επικεφαλής της πρεσβείας. Αποφεύγω τη λέξη διπλωμάτης για ευνόητους λόγους. Διότι η διπλωματία έχει ξεπεραστεί/λήξει προ πολλού και τη θέση της έχει πάρει ο συναλλακτισμός, γυμνός από προσχήματα και φιλολογίες.

Η πραγματικότητα είναι ότι η κυρία Γκιλφόιλ είναι ένας απευθείας και προσωπικός εκπρόσωπος του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, στην Ελλάδα. Ο Τραμπ την επέλεξε για να προωθήσει προφανώς με τον πιο άμεσο τρόπο τα συμφέροντα της χώρας του και της ατζέντας του. Όμως για να φτάσει στο σημείο να επιλέξει τη συγκεκριμένη πρέσβειρα είχαν προηγηθεί ορισμένα γεγονότα που μπορεί στην Αθήνα κάποιοι να θέλουν να ξεχάσουν, όμως αυτά έχουν καταγραφεί και ιδιαιτέρως έχουν αποθηκευτεί σε σκληρούς δίσκους Αμερικανών επικοινωνιολόγων που συμβουλεύουν τον πρόεδρο.

Μιλώ βεβαίως για την υπέρ των Δημοκρατικών προεκλογική στάση σχεδόν σύσσωμου του κυβερνώντος κόμματος της Νέας Δημοκρατίας και του ίδιου του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη. Μιλώ για την άνευ όρων απολιγνιτοποίηση, την πράσινη ανάπτυξη, την προώθηση της woke agenda και την ατυχή αναφορά σε "τραμπισμό" από το βήμα της βουλής.

Μετά τη νίκη Τραμπ, έπρεπε επομένως να πραγματοποιηθεί στροφή 180 μοιρών, αν η Ελλάδα επιθυμούσε μία καλή σχέση με το νέο Λευκό Οίκο. Έτσι, υπήρξε αντικατάσταση του υπουργού Περιβάλλοντος Θεόδωρου Σκυλακάκη, που είχε μιλήσει με αδιαφορία για τα πετρελαιοειδή, από τον "doer" Σταύρο Παπασταύρου, με άμεσα θετικά αποτελέσματα.

Ακόμα, είδαμε ξεκάθαρη στροφή του ίδιου του πρωθυπουργού στα κοινωνικά, που μίλησε για "δικτατορία της μειοψηφίας", αυστηροποίηση της νομοθεσίας για τη μετανάστευση και τελικά... άφιξη της Κίμπερλι στην Αθήνα.

Μικρό αγκάθι σε όλα αυτά οι ελληνοκινεζικές σχέσεις, τις οποίες οι Αμερικανοί "ξύπνησαν" μετά από 18 χρόνια απουσίας και θέλουν να διαρρήξουν. Ευτυχώς, βρέθηκε η "χρυσή τομή" και τη φροντίδι του κ. Πάνου Ξενοκώστα της ONEX το λιμάνι της Ελευσίνας θα παραχωρηθεί στην υπεδρύναμη, παράλληλα με την κινεζική παρουσία στον Πειραιά.

Θυμίζω απλώς εδώ ότι το 2008 η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή αποφάσισε την παραχώρηση του λιμανιού του Πειραιά στους Κινέζους σε μια αγωνιώδη προσπάθεια εξεύρεσης σοβαρού επενδυτή. Τότε οι ΗΠΑ κώφευσαν εκκωφαντικά.

Όπως είπε και η ίδια η πρέσβειρα, "προσδεθείτε" γιατί οι επόμενες εξελίξεις θα είναι καταιγιστικές.

Εμείς ας είμαστε όσο περισσότερο σφαιρικοί και μαζί ελληνοκεντρικοί μπορούμε λέω εγώ και κλείνω εδώ αυτό το σημείωμα.

 

*Το άρθρο δημοσιεύθηκε επίσης στο Hellas Journal.