Πέρασε στα ψιλά της συντριπτικής πλειονότητας των ΜΜΕ στην Ελλάδα και δεν σχολιάστηκε από κανένα κεντρικό δελτίο ειδήσεων. Ο λόγος για την υπογραφή συμφωνίας οριοθέτησης Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) ανάμεσα στην Κυπριακή Δημοκρατία και τη Δημοκρατία του Λιβάνου στις 26 Νοεμβρίου 2025. Η συμφωνία αυτή όμως ήρθε την κατάλληλη στιγμή να προωθήσει την ισχύ του διεθνούς δικαίου σε μία συγκυρία όπου οι διεθνείς πειρατές δείχνουν τα δόντια τους.
Η υπογραφή της συμφωνίας ήρθε προφανώς ως επιστέγασμα της πολιτικής βούλησης του προέδρου της Κύπρου, Νίκου Χριστοδουλίδη και του προέδρου του Λιβάνου, Τζοζέφ Αούν. Ωστόσο, μέχρι να έρθει η σημαντική αυτή στιγμή το θέμα πέρασε από δύο δεκαετίες εμποδίων και δυσκολιών. Η αρχική συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ Κύπρου-Λιβάνου είχε υπογραφεί το μακρινό 2007. Δεν επικυρώθηκε, όμως, ποτέ από τον Λίβανο. Κυρίαρχο πρόβλημα ήταν η διένεξη του Λιβάνου με το Ισραήλ, δεδομένης της χαοτικής κατάστασης στο εσωτερικό της αραβικής χώρας. Το 2010 η Κυπριακή Δημοκρατία προχώρησε σε συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ με το Ισραήλ και τότε ο Λίβανος ήγειρε ισχυρισμούς περί απώλειας θαλάσσιας κυριαρχίας. Φυσικά, ο ελέφαντας στο δωμάτιο εδώ ήταν η σκιώδης επικράτηση της Χεζμπολάχ σε όλο σχεδόν το σύστημα εξουσίας του Λιβάνου. Έπρεπε να περάσουν άλλα δεκαπέντε χρόνια μέχρι το Ισραήλ να διαλύσει ουσιαστικά τη Χεζμπολάχ και να συμβάλει έτσι στη σταδιακή επαναφορά του Λιβάνου στη χορεία των ελεύθερων, δημοκρατικών χωρών.
Δεν προκαλεί εντύπωση βεβαίως η άμεση αντίδραση της Τουρκίας την επόμενη ημέρα. Κωμικώ τω τρόπω, η Τουρκία δεν μπορεί να επιβάλει το παραμικρό σε μία περιοχή που πλέον «γεμίζει» από νόμιμες συμφωνίες. Θυμίζω επίσης τις συμφωνίες οριοθέτησης ΑΟΖ Κύπρου-Αιγύπτου και Ελλάδας-Αιγύπτου (μερική οριοθέτηση). Η Τουρκία γνωρίζοντας τα συγκεκριμένα δεδομένα και το έντονο ενδιαφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών για την περιοχή περιορίστηκε στις πιέσεις προς το ψευδοκράτος για να προχωρήσει σε παράνομη και πειρατική συμφωνία με το νέο καθεστώς της Συρίας του Αλ Σάρα. Μόνο που ακόμη και ο πρώην τζιχαντιστής Αλ Σάρα εσχάτως άρχισε να χτίζει σχέσεις μιας κάποιας συμπάθειας με τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, γενόμενος δεκτός στο οβάλ γραφείο και απεντασσόμενος από τη λίστα των διεθνών τρομοκρατών.
Στο προκείμενο και πάλι, αμέσως μετά τη συμφωνία Κύπρου-Λιβάνου οι δύο κυβερνήσεις υπέβαλαν από κοινού αίτημα στην Παγκόσμια Τράπεζα προκειμένου να εκπονηθεί μελέτη οικονομικής βιωσιμότητας για την ηλεκτρική διασύνδεση των δύο κρατών. Έτσι, η ΑΟΖ αποφέρει τα απτά αποτελέσματά της στην πράξη. Κάτι ανάλογο που πρέπει να κάνει και η Ελλάδα με την Κύπρο στην πολυθρύλητη περίπτωση της αντίστοιχης ηλεκτρικής διασύνδεσης με την Κρήτη.
Όλα τα παραπάνω έρχονται σε μία εποχή όπου οι δύο πειρατές της περιοχής, Τουρκία και Ρωσία, αμφισβητούν ανοικτά το διεθνές δίκαιο. Μία ενδεχόμενη νομιμοποίηση των ρωσικών κατακτήσεων κατόπιν εισβολής στην Ουκρανία θα αποτελέσει πισωγύρισμα τεραστίου μεγέθους για τον πολιτισμένο κόσμο που επιμένει να επιδιώκει τα συμφέροντά του μέσω νόμιμων συμφωνιών κατά το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και όχι διά της ισχύος των όπλων.
Η Κύπρος έδειξε ήδη το δρόμο προς αυτή την κατεύθυνση και πρέπει να ακολουθηθεί από τους φίλους της και ακόμη περισσότερο από τους αδελφούς της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Γράψτε εδώ το σχόλιό σας.