Ευρώπη: Κοινές παλινωδίες, χωριστά οράματα

 

Στις 8 Μαΐου του 1945 ο στρατάρχης Βίλχελμ Κάιτελ έφτασε στο Κάρλσχορστ του Βερολίνου. Ήταν περίπου 11 η ώρα το πρωί όταν ο ψηλόσωμος Πρώσσος στρατιωτικός - βαρύς, σκυθρωπός και ψυχολογικά καταρρακωμένος, κράτησε για τελευταία φορά στα χέρια του τη στραταρχική του ράβδο ως ο εν ενεργεία αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των Γερμανικών Ενόπλων Δυνάμεων και υπέγραψε την άνευ όρων παράδοση της ναζιστικής Γερμανίας στους Συμμάχους, ΗΠΑ, ΕΣΣΔ και Ηνωμένο Βασίλειο, παρουσία εκπροσώπου της Γαλλίας. Επρόκειτο για την τελευταία σελίδα στο μεγάλο βιβλίο πόνου και αίματος που γράφτηκε στα πεδία των μαχών της δεύτερης μεγάλης παγκόσμιας σύρραξης του 20ού αιώνα.

Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος ναυαγίου

  

Η άτυπη πενταμερής διάσκεψη στη Γενεύη για το κυπριακό δεν μας έκανε σοφότερους, αλλά θα πρέπει να μας έχει κάνει οπωσδήποτε πιο υποψιασμένους. Επρόκειτο για ένα προδιαγεγραμμένο «ναυάγιο», το οποίο αποκάλυψε ωστόσο, για πρώτη φορά με τόσο ωμό τρόπο, τις επιδιώξεις της Τουρκίας και του Ψευδοκράτους. Δηλαδή τη με κάθε τρόπο παρέμβαση και κυριαρχία επί της μαρτυρικής μεγαλονήσου.

Πολίτης δεν είναι όποιος ψηφίζει κάθε τέσσερα χρόνια

 
Αρκετές φορές έχει γραφτεί ένας συγκεκιμένος αφορισμός για την αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Ότι είναι εκείνο το πολίτευμα στο οποίο ο πολίτης απλώς ψηφίζει κάθε τέσσερα χρόνια και εν τω μεταξύ οτιδήποτε σημαντικό συμβαίνει στο κράτος και την κοινωνία επιφυλάσσει για εκείνον τον ρόλο του παθητικού δέκτη. Η πανδημία καταδεικνύει - με τρόπο οδυνηρό φυσικά - ότι «πολίτης» σε μία σύγχρονη δημοκρατία σημαίνει πολλά περισσότερα.

Η γενοκτονία και εμείς

Στις 24 Απριλίου 2021, ανήμερα της συμπλήρωσης 106 ετών από την έναρξη της γενοκτονίας των Αρμενίων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο Αμερικανός πρόεδρος, Τζο Μπάιντεν, αναγνώρισε για πρώτη φορά το έγκλημα αυτό με τον όρο «γενοκτονία». Ήταν μία μεγάλη υπόθεση δεκαετιών για τους Αρμένιους αδελφούς μας και ένα πραγματικά μεγάλο βήμα προς την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας, το οποίο φυσικά θα ολοκληρωθεί μόνο όταν ο ίδιος ο θύτης το αναγνωρίσει, δηλαδή η σημερινή Τουρκία. Περαιτέρω, αξίζει να διερευνηθεί η θέση της Ελλάδας και οι ευκαιρίες διεκδίκησης της αναγνώρισης ανάλογων ιστορικών εγκλημάτων που έχουν διαπραχθεί εις βάρος του Ελληνισμού.

Και λόγια και έργα

Παρακολουθώ τη δημόσια συζήτηση που ακολούθησε τη συνάντηση Δένδια - Τσαβούσογλου στην Άγκυρα. Προσωπικά, κατέθεσα τη γνώμη μου με άρθρο. Επί μήνες έχω αρθρογραφήσει ασκώντας έντονη κριτική σε λάθη και αργοπορίες πάνω στα ίδια θέματα, αλλά χωρίς να θέλω να αποσιωπήσω τα θετικά και τις προσπάθειες προς τη σωστή κατεύθυνση.

Καιρός ήταν: Ελληνική υπερηφάνεια μέσα στην Τουρκία

Στη συνάντηση του Έλληνα με τον Τούρκο Υπουργό Εξωτερικών έλαβε χώρα μία αρκετά σπάνια περίπτωση νεοελληνικής διπλωματικής επιτυχίας. Το ελληνικό ανάστημα ορθώθηκε μέσα στην Τουρκία. Ο Υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Δένδιας, προέβη για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια διμερών συναντήσεων σε μία πολύ επιτυχημένη άσκηση «μαστιγίου-καρότου». Έχοντας απέναντί του τον Υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ανέπτυξε ευθέως και στον κατάλληλο υψηλό τόνο ολόκληρο το πλέγμα των ελληνικών θέσεων, θίγοντας όλες τις παρανομίες της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας. Παράλληλα, ο επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας δεν παρέλειψε να θέσει την Τουρκία προ των ευθυνών της απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τη διεθνή κοινότητα, υπογραμμίζοντας τις υποχρεώσεις που η συγκεκριμένη χώρα οφείλει να εκπληρώσει προκειμένου να συμβαδίσει – εάν το επιθυμεί – με τους δυτικούς εταίρους της.

Η δύσκολη τέχνη του να στέκεσαι όρθιος

 

Αφορμή για αυτό το κείμενο στάθηκε το περιστατικό με την προσβλητική συμπεριφορά του προέδρου της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, προς την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα Φον ντερ Λάιεν, παρόντος του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Σαρλ Μισέλ, στις 6 Απριλίου 2021 στην Άγκυρα. Το περιστατικό εκείνο δεν ήταν παρά ένα σύμπτωμα ενός χρονίζοντος προβλήματος. Του προβλήματος των μικρών προσωπικοτήτων σε καίριες θέσεις. Του προβλήματος των ανθρώπων που αδυνατούν να σταθούν «όρθιοι» ακόμη και όταν κάθονται…