«Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ εκείνους που έδωσαν την τελευταία ρανίδα του αίματός τους για την πατρίδα μας στο Αφγανιστάν – ούτε και εκείνους οι ζωές των οποίων έχουν αλλάξει ανυπολόγιστα εξαιτίας των πληγών που απέκτησαν στην υπηρεσία. Τελειώνουμε τον μακρύτερο πόλεμο της Αμερικής, αλλά θα τιμούμε πάντα όσους προσέφεραν σε αυτόν». Με αυτά τα λόγια ο Αμερικανός Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν «τελείωσε» την εμπλοκή των αμερικανικών στρατευμάτων στο Αφγανιστάν, ανακοινώνοντας την οριστική αποχώρησή τους.
Η σύνοδος κορυφής της 24-25 Ιουνίου είχε μία εξαιρετικά πλούσια ατζέντα. Κορωνοϊός, μετανάστευση, οικονομία, διεθνείς σχέσεις. Στην τελευταία κατηγορία εντάχθηκαν τα θέματα της Λευκορωσίας και της Τουρκίας. Κι αν για την πρώτη τα πράγματα ήταν εξαρχής περίπου δεδομένα, δε μπορεί να ειπωθεί το ίδιο για τη δεύτερη. Ήδη από νωρίς οι Ευρωπαίοι ηγέτες έσπευσαν να χαιρετήσουν την «αποκλιμάκωση», σημειώνοντας όμως την ανάγκη «αυτή να διατηρηθεί».
Η πρώτη συνάντηση του Αμερικανού Προέδρου, Τζο Μπάιντεν, με τον Ρώσο ομόλογό του, Βλαντιμίρ Πούτιν, ήταν κυριολεκτικά μία… ρώσικη σαλάτα. Είχε τα πάντα και σε μεγάλο βαθμό. Ανοικτές τοποθετήσεις, συζητήσεις διαρκείας, χαοτικές διαφωνίες, αλλά και… πολιτισμένες καχυποψίες. Η καλή μέρα φάνηκε από νωρίς το μεσημέρι βεβαίως, όταν οι φωτορεπόρτερ και οι δεκάδες δημοσιογράφοι σπρώχτηκαν και σχεδόν πιάστηκαν στα χέρια, προσπαθώντας να καλύψουν την πρώτη συνάντηση των δύο κορυφαίων αξιωματούχων του πλανήτη.
Ύστερα από πολλά επεισόδια και διακυμάνσεις στις διμερείς σχέσεις ήρθε η στιγμή για μία εκ του σύνεγγυς συνάντηση των ηγετών Ελλάδας και Τουρκίας. Το πλαίσιο ασφαλές, η χρονική συγκυρία αρκετά πρόσφορη και η ατζέντα προ πολλού δεδομένη. Πού οδηγεί, όμως, αυτή η επαναπροσέγγιση;
Συμπληρώνονται σήμερα 77 χρόνια από την 6η Ιουνίου 1944, την περίφημη D-Day. Ήταν η μέρα κατά την οποία οι Σύμμαχοι πραγματοποίησαν το πιο παράτολμο και καταλυτικό εγχείρημα στη διάρκεια ολόκληρου του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Την απόβαση στη Νορμανδία. Η συγκεκριμένη επιχείρηση ανήκει σε εκείνες τις λίγες οριακές στιγμές της ιστορίας όπου η λήψη μίας απόφασης άλλαξε οριστικά τον ρου των γεγονότων. Στις 6 Ιουνίου του 1944 οι ακτές της νότιας Γαλλίας γέμισαν με αποβατικά σκάφη, αλλά και με ατελείωτο αίμα. Το νερό της θάλασσας βάφτηκε κόκκινο. Ήταν ο ανθός της αμερικανικής νεολαίας που μόλις είχαν έρθει από την άλλη άκρη του Ατλαντικού για να πολεμήσει και να πεθάνει προκειμένου να λυτρώσει την Ευρώπη από το τέρας του γερμανικού ναζισμού.
«Να τος κι έρχεται με φούρια και με κουστουμιά καινούρια» τραγουδούσε η Σωτηρία Μπέλλου στο «Μαχαλόμαγκα». Κάπως έτσι έμοιαζε η επίσκεψη του Μεβλούτ Τσαβούσογλου στην Ελλάδα και οι επίσημες συναντήσεις του με τον Κυριάκο Μητσοτάκη και το Νίκο Δένδια, τη Δευτέρα στην Αθήνα. Από αυτή την «εντός έδρας» συνάντηση δεν προέκυψε κάτι εντυπωσιακό από επικοινωνιακής άποψης, όπως είχε συμβεί με τη δημόσια αντιπαράθεση των δύο υπουργών Εξωτερικών στην Άγκυρα τον περασμένο Απρίλιο. Η τωρινή επίσκεψη ήταν μία επίσκεψη που φιλοδόξησε να σηματοδοτήσει ένα δειλό νέο βήμα για μ;iα «πρώτη συνεννόηση» μεταξύ των δύο πλευρών. Η σημαντικότερη είδηση που προέκυψε είναι βεβαίως η επισημοποίηση της πληροφορίας ότι οι ηγέτες Ελλάδας και Τουρκίας θα συναντηθούν διά ζώσης στις 14 Ιουνίου.
