Συμφωνία ΕΕ-Airbnb: Η «κανονικοποίηση» της συνεργατικής οικονομίας

Σε άρθρο μου στο Portnet πριν από δύο χρόνια είχα σημειώσει τη διαφαινόμενη ανάγκη ενωσιακής νομοθέτησης επί ζητημάτων συνεργατικής οικονομίας. Η λεγόμενη «οικονομία διαμοιρασμού» (sharing economy) έχει αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια, πανευρωπαϊκά, με πρόοδο κυριολεκτικά γεωμετρική. Ήδη, οι σχετικές δραστηριότητες ανέρχονται σε τζίρο άνω των 500 δισεκατομμυρίων ευρώ ετησίως. Πλέον, φαίνεται πως η ανάγκη δημιουργίας ενός συγκεκριμένου θεσμικού πλαισίου για τη λειτουργία των πλατφορμών διαμοιρασμού αρχίζει να γίνεται πραγματικότητα.

Η ασφαλής επιλογή Σχοινά και το νέο ευρωπαϊκό σκηνικό

Η ελληνική κυβέρνηση κατέληξε στην επιλογή του Μαργαρίτη Σχοινά για τη θέση του νέου Έλληνα Επιτρόπου. Πρόκειται για μία οπωσδήποτε «ασφαλή» επιλογή, με τεχνοκρατικά χαρακτηριστικά, όχι αμιγώς πολιτική και σε κάθε περίπτωση κατάλληλη να προσαρμοστεί στο νέο ευρωπαϊκό σκηνικό που διαμορφώνεται. Ένα σκηνικό, όμως, που ενέχει αμφισημίες και έντονες πολιτικές αντιπαραθέσεις στα μεγάλα κέντρα λήψης αποφάσεων.

Άνεμος αλλαγής και προβληματισμοί

Η χθεσινή νίκη της Νέας Δημοκρατίας σηματοδότησε την ήττα του ψεύδους, που με συνέπεια καλλιέργησε ο ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά ο Αλέξης Τσίπρας την τελευταία δεκαετία. Η νέα κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη οφείλει να τρέξει άμεσα τις μεταρρυθμίσεις στην οικονομία, το κράτος, την ασφάλεια και μία σειρά από άλλους κρίσιμους τομείς χωρίς να χάσει χρόνο. Η αυτοδυναμία, την οποία ο νέος πρωθυπουργός αιτήθηκε, του προσφέρθηκε απλόχερα από το εκλογικό σώμα. Στη διαμόρφωση του τελικού αποτελέσματος έπαιξαν κρίσιμο ρόλο πάρα πολλοί κεντρώοι και κεντροαριστεροί πολίτες που πραγματοποίησαν γενναίο πολιτικό άλμα στηρίζοντας για πρώτη φορά ένα κεντροδεξιό κόμμα.

Προς αναζήτηση συμβιβασμών για τα μεγάλα ευρωπαϊκά πόστα

Η επομένη των ευρωεκλογών βρήκε την Ευρωπαϊκή Ένωση σε μεγάλο βαθμό όπως προβλεπόταν. Μία νέα πολιτική γεωγραφία ξεδιπλώθηκε, με αρκετές διαφοροποιήσεις σε σύγκριση με τα μέχρι σήμερα δεδομένα. Τέσσερις μεγάλες και μεσαίες ευρωκοινοβουλευτικές ομάδες αναδύθηκαν σαφώς (Λαϊκοί, Σοσιαλδημοκράτες, Φιλελεύθεροι, Πράσινοι), αφήνοντας στο υπολογίσιμο περιθώριο την Άκρα Δεξιά και στο απόλυτο περιθώριο την Αριστερά. Στο επίκεντρο των συζητήσεων που διεξάγονται στο κατώφλι της νέας πενταετίας βρίσκεται η επιλογή των επικεφαλής των κύριων θεσμικών οργάνων της Ένωσης. Οι συμβιβαστικές λύσεις είναι μονόδρομος, αν και κανείς δεν σπεύδει να το παραδεχθεί ακόμη.

Καλοκαίρι 2015: Οι μέρες που δεν θα ξεχάσω ποτέ

Κυριακή 28 Ιουνίου 2015, ώρα 18:00.

Βρίσκομαι στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» για δουλειά, περιμένοντας μία άφιξη. Οι μέρες και οι ώρες είναι δύσκολες. Μόλις την προηγούμενη Παρασκευή 26 Ιουνίου, ή για την ακρίβεια στη 1 τα ξημερώματα του Σαββάτου, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας έχει ανακοινώσει στον ελληνικό λαό ότι θα διεξαγάγει δημοψήφισμα στις 5 Ιουλίου με ερώτημα το αν δέχεται το εκλογικό σώμα την τελευταία πρόταση των εταίρων και δανειστών της χώρας (δηλαδή της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ) για παροχή βοήθειας με αντάλλαγμα συγκεκριμένα δημοσιονομικά μέτρα. Η κυβέρνηση έχει ήδη τοποθετηθεί υπέρ της καταψήφισης της συγκεκριμένης επιλογής. Το ερώτημα είναι άμεσα συναρτημένο με την ανάγνωση δύο τεχνικοοικονομικών αγγλικών κειμένων, που κανείς Έλληνας φυσικά δεν μπορούσε τη δεδομένη στιγμή να διαβάσει, να αφομοιώσει και να κρίνει. Επρόκειτο περί σαφούς παραβίασης της συνταγματικής διάταξης περί διεξαγωγής δημοψηφισμάτων, για μία σειρά λόγων που δεν αφορούν το παρόν κείμενο. Επανέρχομαι στα όσα έζησα προσωπικά.

Η επομένη των Ευρωεκλογών

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν έχει διεξαχθεί ακόμη στην Ελλάδα η ψηφοφορία για τις ευρωεκλογές. Ωστόσο, έχουν αρχίσει να ανακοινώνονται αποτελέσματα ευρωεκλογών σε άλλα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς η ψηφορορία ξεκίνησε ήδη από τις 23 Μαΐου.

Η διακήρυξη του Σιμπίου και το μέλλον της Ενωμένης Ευρώπης

Πριν από λίγες ημέρες οι 27 ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (πλην Ηνωμένου Βασιλείου) υπέγραψαν στο Σιμπίου της Ρουμανίας μία διακήρυξη 10 σημείων για το μέλλον του εγχειρήματος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Πρόκειται για ένα κείμενο με πρακτικούς στόχους και συγκρατημένο οραματισμό. Περισσότερο, πρόκειται για μία ατζέντα δράσης, αναγκαία για την επιβίωση και την πρόοδο της Ευρώπης, που σήμερα περνά βαθιά και πολύπλευρη κρίση.