Καρότο, μαστίγιο και προϋποθέσεις διαλόγου

 

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις περνούν την πιο βαθιά κρίση τους από την εποχή της μεταπολίτευσης. Η ασταμάτητη επιθετικότητα, η υβριστική ρητορική και το ίδιο δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», που επιμελώς προβάλλει και επιχειρεί να υλοποιήσει ο πρόεδρος της Τουρκίας, οδήγησαν σε μία μεγάλη κλιμάκωση κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Τώρα, ύστερα από μία μικρή τακτική κίνηση της απέναντι πλευράς και ενόψει της Συνόδου Κορυφής των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που θα λάβει χώρα στις 24 και 25 Σεπτεμβρίου, κάποιοι θεωρούν ότι ήρθε η ώρα η Ελλάδα και η Τουρκία να εισέλθουν στο προ-στάδιο ενός διαλόγου. Είναι, όμως, έτσι ή μήπως οι εγχώριοι «ρεαλιστές» και οι τρίτοι ενδιαφερόμενοι, που λειτουργούν ως επισπεύδοντες (εκουσίως ή ακουσίως), παραβλέπουν την πραγματικότητα; Δηλαδή την απουσία των ελάχιστων κοινά αποδεκτών προϋποθέσεων για έναν έντιμο διάλογο.

Άλλο στρατηγική, άλλο τακτικισμοί

Το Υπουργείο Εξωτερικών/Φωτογραφία: Eurokinissi-ΜΠΟΛΑΡΗ ΤΑΤΙΑΝΑ

Στο τέλος του προηγούμενου άρθρου μου, το οποίο αφορούσε στη στρατιωτική διάσταση της τρέχουσας ελληνοτουρκικής κρίσης, σημείωσα ότι σε επόμενο άρθρο θα ασχοληθώ με τη διπλωματική διάσταση των γεγονότων. Ήρθε η ώρα.

Άλλο επιχειρησιακή ετοιμότητα, άλλο πολιτική βούληση

Το τουρκικό ερευνητικό πλοίο Oruc Reis (στη μέση), συνοδευόμενο από πέντε τουρκικές φρεγάτες, πλέει μεταξύ Κρήτης και Κύπρου.

 

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, το τουρκικό ερευνητικό σκάφος Oruc Reis, συνοδευόμενο από στολίσκο πολεμικών πλοίων της Τουρκίας, βρίσκεται για πέμπτη μέρα σε διεθνή ύδατα εντός περιοχής που η Ελλάδα θεωρεί ως ελληνική υφαλοκρηπίδα, νοτίως του συμπλέγματος του Καστελόριζου. Η ελληνική απάντηση συνοψίζεται στο δίπολο της «επιχειρησιακής ετοιμότητας» και της «διπλωματικής οδού», με σαφή προτίμηση προς τη δεύτερη, παρά το γεγονός ότι η ανάγκη ενεργοποίησης της πρώτης έχει εδώ και μέρες καταστεί περισσότερο από αυτονόητη.

Συμβιβασμοί και παράθυρο ευκαιρίας από τις Βρυξέλλες

Φωτό: Brusselstimes.com

Άλλο ένα μικρό αλλά σημαντικό βήμα στη μακρά ιστορία των ευρωπαϊκών συμβιβασμών. Όπως αναμενόταν, με τα εμπόδια και τις δυσκολίες που είχαν προβλεφθεί.

Τουρισμός και ενωσιακή έννομη τάξη: Σχοινοβασία στην εποχή του κορωνοϊού

Ο Κύκλος Ιδεών για την Εθνική Ανασυγκρότηση φιλοξενεί σήμερα μία ανάλυσή μου σχετικά με την επίδραση που έχει η πανδημία του κορωνοϊού στη νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης τη σχετική με τους τουρίστες ως καταναλωτές. Αφορμή για την ανάλυση αυτή στάθηκε η προσπάθεια πολλών κρατών μελών να ανασταλεί η ισχύς του εμβληματικού Κανονισμού 261/2004 σχετικά με το δικαίωμα αποζημίωσης σε περίπτωση ματαίωσης πτήσεων. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, μέσα από αμφιταλαντεύσεις, υπεραμύνθηκε του συγκεκριμένου πλαισίου προστασίας. Η καταναλωτική πίστη και ταυτόχρονα το κύρος του ευρωπαϊκού τουρισμού διασώθηκαν. Η πολυδιάστατη κρίση που βιώνουμε, ωστόσο, εξακολουθεί καθημερινά να μας θυμίζει με κάθε τρόπο ότι τίποτα πια δεν είναι δεδομένο.

Η Γενοκτονία των Ποντίων και οι «ασφαλείς» λέξεις

Στις 19 Μαΐου 2020 η Ελλάδα τίμησε την ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Πρόκειται για μία «μαύρη» μέρα για την ελληνική ιστορία. Είναι η μέρα της επίσημης έναρξης της τελικής φάσης εξόντωσης του ελληνικού στοιχείου του Εύξεινου Πόντου από τα τουρκικά στρατεύματα του Μουσταφά Κεμάλ, που κορυφώθηκε το 1919 και εντάσσεται στην περίοδο 1916-1923, κατά την οποία υλοποιήθηκε το τελικό στάδιο  του σχεδίου εκκαθάρισης των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής από τους Νεότουρκους, υπό την επιτελική καθοδήγηση του Γερμανού στρατηγού Λίμαν φον Σάντερς. Αυτή την ιστορική αλήθεια φαίνεται ότι δυσκολεύονται να αποτυπώσουν στα επετειακά μηνύματά τους οι σημερινοί θεσμικοί παράγοντες της χώρας, με πρώτη την Α.Ε. Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Πειραιάς: Στον ίδιο βάλτο θεατές

Καθώς το ζήτημα είναι φαινομενικά μόνο τοπικό, αλλά επί της ουσίας έχει γενικότερο ενδιαφέρον, παραθέτω λίγες συγκεκριμένες αλήθειες για τον Πειραιά, ύστερα από όσα συμβαίνουν στην πόλη το τελευταίο διάστημα.