Σε προηγούμενο άρθρο προσεγγίσαμε, εκτός των άλλων, τις υποψηφιότητες για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ, όπως αυτές ξεδιπλώθηκαν στο debate της 24ης Σεπτεμβρίου. Ο λαός μίλησε την Κυριακή 6 Οκτωβρίου και οι δύο υποψήφιοι που προκρίθηκαν στον τελικό της 13ης Οκτωβρίου είναι ο Νίκος Ανδρουλάκης και ο Χάρης Δούκας. Κι εδώ τίθεται το ερώτημα: Θα σταθούν οι δύο διεκδικητές της ηγεσίας στο ύψος των περιστάσεων την επόμενη μέρα;
Στην εποχή του άκρατου καταιγισμού ψηφιακών πληροφοριών μία συζήτηση περί του έντυπου βιβλίου ίσως μοιάζει παχωρημένη για κάποιους. Δεν είναι όμως και υπάρχουν στοιχεία γι’ αυτό.
Οι επικείμενες ευρωεκλογές αναμένεται να αποτελέσουν άλλη μία από τις πολλές «κρίσιμες» στροφές στις πολιτικές εξελίξεις των τελευταίων ετών. Σε πρώτη ανάγνωση, για άλλη μία φορά, οι Ευρωπαίοι πολίτες μοιάζουν να μην έχουν συνειδητοποιήσει ή να μη γνωρίζουν ακόμη ότι έχουμε ευρωεκλογές φέτος. Αυτό από μόνο του είναι σοβαρό πρόβλημα για την ποιότητα και το βάθος των ευρωπαϊκών δημοκρατιών.
Διαβάζω ότι κυοφορείται ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων με αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου και όχι με αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος. Θυμίζω ότι για τη μη αναθεώρηση του άρθρου 16 έχουν δοθεί μάχες οπισθοφυλακής από κάθε συνδικαλιστικό και φοιτητοπατερικό φορέα εδώ και δεκαετίες εναντίον οποιασδήποτε αστικής κυβέρνησης διανοήθηκε την αναθεώρησή του.
Το 2016, λίγο μετά τη νίκη του Ντόναλντ Τραμπ στις αμερικανικές εκλογές, ο Mark Lilla, καθηγητής Ανθρωπιστικών Σπουδών στο Τμήμα Ιστορίας του Πανεπιστημίου Columbia εξέδωσε το βιβλίο “The once and future Liberal, after Identity Politics”. Σε αυτό το εξαιρετικά ευσύνοπτο και εύληπτο πόνημα, ο Δημοκρατικών φρονημάτων συγγραφέας υπογραμμίζει το μεγάλο πρόβλημα της πολιτικής των ταυτοτήτων, την οποία ασμένως υιοθέτησαν οι Δημοκρατικοί και αποτέλεσε, μεταξύ άλλων, ένα από τα κύρια αίτια της τότε ήττας τους.
Μερικές σκέψεις μου για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου της 17ης Νοεμβρίου 1973.
